Jonathans wonderen van genezing!

Christof, Monika en Jonathan - Perth, Schotland

Photo of Christof, Monika en Jonathan

 

Hallo, wij zijn Christof en Monika uit Edinburgh en we willen graag vertellen over onze zoon Jonathan en alle dingen die we met hem hebben ervaren door de genade van God.

Tijdens de zwangerschap verklaarden de doktoren al dat speciaal onderzoek uitwees dat onze baby een afwijking heeft genaamd: “hypoplastisch linker hart syndroom” – vraag het ons als je er meer over wilt weten! De dokter zei dat dit een van de ergste ziektes aan het hart is die er bestaat. In het verleden stierven veel kinderen met dit syndroom omdat een goede bloedcirculatie ontbreekt. Als de chirurg toch tot een operatie overging het nooit goed af - het kind stierf. Later werd de operatie in twee procedures gesplitst maar dat leverde ook niet veel op en de medische wetenschap overwoog de mogelijkheid tot opereren compleet te schrappen. Toen probeerde men het in drie stappen en dat leverde een betere uitkomst voor het kind op.

We hadden drie opties: De zwangerschap afbreken; Na de geboorte de baby laten sterven of opereren, wat betekent dat het kind tenminste drie operaties moet ondergaan in de eerste jaren. Alle operaties, vooral de eerste, zijn zeer riskant en de baby zou kunnen sterven. De operaties zouden hem niet genezen, maar hem in staat stellen nog een paar jaar te leven. Hij zou chronisch ziek blijven.

 

Dat was verschrikkelijk! Wij brachten onze gedachten en angsten voor God en vertelden het aan onze gemeente. Iedereen begon te bidden, in de Naam van Jezus, voor een creatief wonder

Een vriend raadde mij (Christof) aan het boekje “Er is een wonder in uw mond” te lezen waarin het verhaal staat van een heel erg ziek kind. Dit verhaal maakte een grote indruk op me. Daar las ik dat je de beloften die aan jou gedaan zijn, moet zoeken, bekennen en dan zal God Zijn Woord laten geschieden. Ik verzamelde alle beloftes uit de Bijbel die ik door middel van brieven die ik had ontvangen of die God mij liet zien op verschillende momenten. De schriften (sommigen lijken erg op elkaar) deden me denken aan een cirkel. De een leidde naar de ander en ze pasten allemaal perfect bij elkaar. Tijdens de zwangerschap van mijn vrouw waren er momenten dat ik plotseling begon te huilen. Bij een gelegenheid kwam JESAJA 26:4 in me op: “Vertrouwt op den HEERE tot in der eeuwigheid; want in den Heere HEERE is een eeuwige rotssteen”. Dit gaf grote rust in mijn hart en het huilen stopte direct. God volbracht Zijn Woord in JESAJA 26:3: “Het is een bevestigd voornemen, Gij zult allerlei vrede bewaren, want men heeft op U vertrouwd.”

 

God had de geboorte and alle omstandigheden enorm gezegend. Na de geboorte verklaarden de doktoren dat, gezien zijn hartconditie, Jonathan in goede gezondheid verkeerde. Nu begon het ziekenhuisleven, dat soms een compleet andere wereld is. Een tijd van voor en tegenspoed, het was altijd goed, slecht of geen nieuws. Op zijn zevende dag kreeg Jonathan zijn eerste operatie. In die dagen, haalde maar de helft van de gevallen überhaupt de operatie en van die helft overleefde slechts 50% de operatie omdat het zo een zware belasting voor het lichaam is. Gedurende deze tijd was de hele gemeente voor hem in het gebed, net als bij alle andere operaties of als er zich moeilijkheden voordeden. De Heer beschermde hem en de chirurgen leverden briljant werk. Hij kreeg maar weinig complicaties en de meeste waren niet erg moeilijk. Wanneer die zich voordeden baden we en de Heer verhoorde en liet zien dat Hij Heer is boven alles – bijvoorbeeld toen hij een klaplong kreeg. De doktoren waren verbluft dat Jonathan nog in een goede conditie was. Ze verhoogden alleen maar de kunstmatige beademing. Binnen amper 24 uur – een tijd van volhardend gebed – was de klaplong geheel verdwenen. De dokter zei dat andere kinderen die deze complicatie kregen binnen zeer korte tijd in een zeer ziek werden. Een week na Jonathans operatie, stierf een ander kind kort na het ondergaan van dezelfde operatie. Een kind dat gediagnosticeerd was met hetzelfde syndroom. Dat was een droevige tijd, ook heel ontnuchterend en nog eens erkende ik dat alle leven van God is, gegeven uit Zijn genade.

Toen Jonathan ongeveer drie weken oud was, konden we het ziekenhuis verlaten. Hij ontwikkelde zich toen goed. De doktoren waren verbluft hem in zo een goede gezondheid te zien, fysiek en mentaal, zelfs terwijl hij nog op de intensive care lag. Dat is uitzonderlijk voor kinderen met zulke ernstige hartziekten.

De maanden daarop waren gevuld met iedere 2 uur voeden, dag en nacht. Het was een zeer drukke tijd maar we zagen Jonathan groeien. Iedere week bezochten we de cardioloog voor controle en steeds baden we voor goede resultaten. Tijdens de zuurstoftest konden moesten we wachten tot de zuurstof in het bloed tot 70% steeg of daarboven - dat eiste het nodige geduld.

Jonathan moest de tweede operatie ondergaan toen hij ongeveer vier maanden oud was. De operatie ging voorspoedig, hij herstelde en had alleen zo nu en dan zuurstof nodig. Maar in de dagen die volgenden, had hij plotseling de hele tijd extra zuurstof nodig omdat er weinig zuurstof in het bloed was. De dokteren konden hiervoor geen reden vinden. Ze zeiden dat als dit zo verder ging en hij verder gezond was, ze ons uit het ziekenhuis zouden ontslaan, met een fles zuurstof en een klein apparaatje om altijd het zuurstofniveau in zijn bloed te controleren. In eerste instantie was dit een kleine schok voor mij. Ik doorzocht de schriften die ik had verzameld, zodat God geloof kon geven. We baden allen dat God zich zou manifesteren. Als iemand me vroeg hoe het met Jonathan was, zei ik – met geloof in Gods Woord – dat we naar huis zouden gaan zonder zuurstof. Een andere controle toonde aan dat Jonathans hart goed werkte, zonder enig probleem. De volgende dag nam het zuurstofniveau in zijn bloed plotseling toe tot 88% en bleef daar. Een paar dagen later verlieten wij het ziekenhuis, het zuurstofniveau nog steeds hoog, hoewel het voor de operatie zo laag was en de doktoren daarom hadden verklaard dat het onwaarschijnlijk was dat dit naar het niveau zou stijgen wat we wilden (85-90%). Het jaar daarop na deze operatie had hij een zuurstofniveau van 90%. We gingen naar huis zonder zuurstofhulp.

Op driejarige leeftijd onderging hij zijn derde operatie die ook goed verliep, hoewel het niet makkelijk was. Na de operatie had hij een verlamming van de middenrifzenuw, kreeg bijna een longontsteking en had verschillende bloeduitstortingen. Na gebed had hij geen reguliere pijnstillers meer nodig, hoewel die voordien wel nodig waren.

Na zes weken konden we het ziekenhuis verlaten en zagen hem herstellen. Steeds weer zagen we hoe God de gebeden voor Jonathan beantwoordde en wonderen deed. Ik heb nu bijna 2 pagina’s met schriften die geholpen hebben in deze tijd. God bracht Zijn Woord tot leven om ons kracht en geloof te geven.

De jaren zijn verstreken en onze Jonathan is nu een tiener. God leidde hem door enkele gevaarlijke periodes. zo had hij bijvooreeld Protein Losing Enteropathy (PLE); een galblaasinfectie die de warfarinebehandeling verstoorde, hetgeen betekende dat het bloed niet meer stolde. Verder had hij een fietsongeluk en nog meer verschillende ontstekingen. God voerde hem door alles. De laatste tests en onderzoeken wijzen uit dat Jonathan zeer gezond is en we zijn erg blij dat hij onder ons is - een levende getuigenis voor voor de wonderen van God.

God zorgt voor Jonathans fysieke welzijn en meer en meer realiseer ik me dat het de verantwoordelijkheid van de ouders is om voor de ziel van de kinderen te zorgen. God gaf onze deze taak. Een wijs persoon zei eens: “Onze grootste verantwoordelijkheid in dit leven is te zorgen dat onze kostbare ziel voor eeuwig vrolijk en gered is; niets, helemaal niets anders is zo belangrijk als dit!”

Recentelijk ontving Jonathan de Heilige Geest met als teken het spreken in tongen en werd gedoopt door onderdompeling. Hij leert God meer en meer kennen.

 

Post new comment