Uzdrowiona ze Schizofrenii

Helga - Perth, Szkocja

Czasem słyszałam nawet głosy wołające mnie po imieniu. Z biegiem czasu moja choroba wymknęła się spod kontroli i i mój stan zmieniał się z bardzo dobrego w bardzo zły. Bardzo często nie byłam w stanie podnieść się z łóżka i miałam taką depresję, że tylko gapiłam się w ścianę godzinami. Myślałam nawet o tym, żeby zażyć tabletki nasenne bo nie chciałam już dłużej żyć. 

Moje problemy zaczęły się kiedy miałam  12lat i rozwinęła się u mnie choroba psychiczna. Miałam kłopoty z zasypianiem i zawsze byłam zaniepokojona tym,że coś złego mi się przydarzy i że już się nie obudzę. Zawsze miałam negatywne myśli i to było tak, jakby ktoś je kontrolował. Czasem nawet słyszałam głosy wołające mnie po imieniu.Z biegiem czasu moja choroba wymknęła się spod kontroli i i mój stan zmieniał się z bardzo dobrego w bardzo zły. Bardzo często nie byłam w stanie podnieść się z łóżka i miałam taką depresję, że tylko gapiłam się w ścianę godzinami. Myślałam nawet o tym, żeby zażyć tabletki nasenne bo nie chciałam już dłużej żyć.

To trwało sześć lat i stawało się coraz poważniejsze. Mój umysł mówił mi, że jestem straszna i że Bóg nigdy nie wybaczy takiemu grzesznikowi jak ja. Nie miałam nikogo z kim mogłabym porozmawiać z powodu fatalnych stosunków z rodziną. Zawsze byłam dla nich problemem i rozczarowaniem. Wszystko co zrobiłam było w ich oczach złe. Nikt nie chciał mieć nic do czynienia z osobą w moim stanie więc nie miałam żadnych przyjaciół, ani do kogo się zwrócić.

Moja choroba osiągnęła taki poziom, że zaczęłam widzieć postacie atakujące mnie podczas snu i myślałam, że osoby ze zdjęć na moich ścianach przemieniły się w satanistyczne postacie. Raz nawet zamknęłam się w swoim pokoju i krzyczałam przez całą noc przerażona tym, że umieram. Następnego ranka rodzice zawieźli mnie do szpitala psychiatrycznego gdzie zostałam zamknięta. Byłam się każdego z własnej rodziny i jeszcze bardziej przerażona w tym szpitalu gdzie stwierdzono u mnie schizofrenię.

Dali mi dużo silnych leków i unieruchomili w łóżku. Te leki miały dużo działań ubocznych takich jaj spazmy, drgawki i to, że nie czułam swojego ciała. Byłam na tych lekach ok 10 dni, a efekty uboczne po ich zażyciu trwały się przez 30 minut. To wszystko sprawiło, że moje życie stało się jeszcze gorsze. Przez długi czas nie mogłam się normalnie poruszać i byłam praktycznie zparliżowana choć ciągle odczuwałam ból.Byłam w szpitalu wbrew swojej woli. Chciałam stamtąd wyjść, ale sąd zdecydował jak długo mam tam być. Nikt z rodziny ani z personelu szpitala nie dał mi żadnego wsparcia. Oni nawet nie wierzyli w to, że odczuwałam okropny ból. Kiedy wreszcie pozwolono mi opuścić szpital nadal musiałam brać silne leki i chodzić do psychiatry na kontrole leczenia.

Z powodu swojej choroby nie byłam w stanie skończyć żadnej szkoły.  Przez to nie mogłam się dalej kształcić. Rodzice zagrozili, że jeśli nie zacznę pracować to oddadzą mnie znów do szpitala i przez sąd odbiorą mi wszelkie prawa. Znalazłam pracę na pół etatu w biurze jako sekretarka. To był dla mnie cud ponieważ normalnie nikt nie zatrudniłby osoby po leczeniu psychiatrycznym. Pracowałam tam już przez jakiś czas kiedy mój szef zaczął mi mówić na temat Biblii i powiedział również, że Jezus dziś nadal uzdrawia ludzi. W sercu wiedziałam, że to prawda więc poszłam z nim na spotkanie chrześcijańskie. Wierzyłam, że kiedy otrzymam Ducha Świętego zostanę natychmiast uzdrowiona z wszystkich chorób. Podjęłam decyzję, aby podążać za Bogiem z całego serca i kiedy otrzymałam Ducha Świętego zostałam całkowicie uzdrowiona. Wyrzuciłam wszystkie leki i nie miałam już żadnych objawów.

Potem mogłam już dostać pracę w pełnym wymiarze jako sekretarka i rozpoczęłam kompletnie nowe życie. Teraz mam mnóstwo przyjaciół, szczególnie we wspólnocie; którzy okazali mi mnóstwo  miłości i troski za co bardzo ich kocham. Byłam dwukrotnie w Australii i studiuję pielęgniarstwo na Uniwersytecie w Dundee. Mam nadzieję, że moja negatywna przeszłość pomoże mi mieć współczucie dla innych od kiedy miałam możliwość dokonać zmiany. Również moi rodzice widzą, że jestem teraz inną osobą, że mam normalne życie. Nie miałam żadnych nawrotów choroby od kiedy jestem Chrześcijanką, a moje życie jest coraz lepsze. Jestem wolna od swych chorób już sześć lat i wkrótce zostanę wykwalifikowaną pielęgniarką. Jestem szczęśliwa będąc zbawioną i dlatego, że jestem częścią tej wspólnoty, która prawdziwie jest rodziną w Chrystusie.

Chwała Panu za te cuda.